Niewiele jest miejsc tak dobrze znanych wśród nie tylko białostockich pstrągarzy, jak rzeka Słoja w Lipowym Moście. Wiele osób stawiało tu swe pierwsze kroki w łowieniu na naszych podlaskich górskich rzekach kusząc do brania pstrągi czy lipienie. Jeszcze kilka lat temu muszkarze łowili tu lipienie przekraczające 40cm, trafiały się też podczas spinningowania na niewielkie obrotówki. Obecnie ciężko jest o rybę 30 centymetrową.
Dojazd do Lipowego Mostu możliwy jest od strony Borek, ale leśne dukty, raz że są trudne do pokonania samochodem z niskim zawieszeniem, a dwa łatwo jest pomylić zjazdy i zabłądzić. Godna polecenia jest tylko trasa prowadząca od strony Kopnej Góry. Jadąc od strony Supraśla mijamy rzekę Sokołdę w m. Sokołda. Po lewej stronie mamy Arboretum im. Powstańców Styczniowych, które warto odwiedzić w okresie wiosennym gdy przyroda budzi się do życia. My natomiast skręcamy w prawo, oznakowaną trasą w stronę Lipowego Mostu. Żwirowa droga jest zawsze dobrze utrzymana, gdyż prowadzi do dworku, gdzie organizowane są przyjęcia, bankiety i inne związane z pobytem tam atrakcje. Po minięciu dworku dojedziemy do miejsca, od którego ta miejscowość wzięła swoją nazwę - do lipowego mostku na rz. Słoja. Tu warto zostawić auto i wyruszyć na łowy.

Rzeka w górę od mostku jest na dość długim odcinku uregulowana, a od połowy czerwca brzegi zarastają trzciną do tego stopnia, że łowienie staje się prawie niemożliwe. Celność rzutów jest w takich warunkach podstawową umiejętnością, gdyż przynętę w postaci woblera czy obrotówki trzeba kłaść nierzadko w punkt. Poderwanie jej do pracy, zaraz po wrzuceniu, może sprowokować do brania ładną rybę w postaci pstrąga, lipienia, okoni czy szczupaków stanowiących podstawowy spinningowy rybostan.
Na tak wąskiej rzece, jeśli łowimy we dwóch, ważne jest by iść ramię w ramię i nie wyprzedzać się, bo osoba z tyłu w ogóle nie doczeka się brania, gdyż pstrągi są bardzo płochliwe, albo łowić na tzw. Zakładkę tzn. robimy co drugi zakręt na zmianę z kompanem po obu stronach rzeki.
Słoja w dół od mostku drogowego jest szersza, głębsza i o wiele ciekawsza. Im dalej w głąb lasu, tym staje się dziksza, w wodzie leżą powalone drzewa, a zakręty dosłownie nakładają się na siebie. Bobry pomogły rzece w zachowaniu swego pierwotnego charakteru, ale ich jamy głębokie na półtora metra przykryte zimą warstwą śniegu, a latem trzcinami, są na prawdę niebezpieczne. Podmyte burty i jamki głębokie nawet na 2-3 metry kryją w sobie piękne pstrągi. Tu króluje wobler przytrzymany w miejscu przez dłuższą chwilę. Miejsca te poddane są dość silnej presji wędkarskiej, wiec ryby są ostrożne. Gdy w jakimś obiecującym miejscu będziemy mieli wyjście ładnej ryby, jest prawie pewne, że ma ona tam swoją kryjówkę i zastaniemy ją tam kolejnego dnia. Inaczej rzecz ma się pod koniec sezonu, kiedy ryby migrują w górę rzek na tarło, wtedy codziennie przemierzają duże dystanse. Rzeka jest wodopojem dla zwierzyny i rano lub wieczorem spotkać można sarny, jelenie, dziki lub nawet pojedyncze żubry.

Do ujścia do rz. Supraśl jest w linii prostej ok. 3km i powrót radze zorganizować leśnymi ścieżkami. Oddalimy się nieznacznie od rzeki, ale komfort powrotu po całym dniu zmagania się z krzakami i trzcina będzie o wiele większy. Gdy jednak mamy słabą orientację w terenie, warto trzymać się wody, wtedy mamy gwarancję, że nie zabłądzimy.
Na koniec przypomnę o obowiązującym wymiarze 35cm i limicie 2szt, którego jednak nie trzeba koniecznie wykorzystywać. Pstrągom, szczególnie tym dużym, w zamian za ich waleczność, należy się wolność.
Słoi zdarzają się lata lepsze lub gorsze, ale zawsze chętnie tam łowię, bez względu na wyniki. Klimat tego miejsca i tzw. "okoliczności przyrody", przyciągają mnie tu przynajmniej kilka razy w roku.

ARTFISH